BNDR juni: Boer zoekt Boer succesverhaal
13 juni 2026
BNDR - ledenbladBoer zoekt Boer
Hoe Wilco Postmus (33) en Silvia van Straten (37) een biologisch melkveebedrijf van buiten de familie overnamen
Een boerderij overnemen zonder familiebanden: voor veel jonge boeren klinkt het als een bijna onmogelijke opgave. Toch lukte het Wilco en Silvia. Via Boer zoekt Boer kwamen ze terecht op een biologisch melkveebedrijf in de Achterhoek, waar ze na een traject van bijna tien jaar uiteindelijk het stokje overnamen. Inmiddels runnen ze samen een biologisch melkveebedrijf met zo’n 70 Jerseykoeien en bijbehorend jongvee op 52 hectare grond.
Hun verhaal gaat over doorzetten, vertrouwen winnen, duidelijke afspraken maken en vooral: durven dromen!
Van trekkers kijken naar een eigen bedrijf
Voor Wilco begon de liefde voor het boerenleven al op jonge leeftijd. Hoewel zijn ouders zelf geen boerderij hadden, was de agrarische sector altijd dichtbij. “Mijn vader was boerenzoon”, vertelt hij. “Mijn opa heeft de boerderij verkocht toen ik net geboren was. Mijn ouders zeiden eigenlijk altijd: dat boerenleven moet je niet willen. Het is hard werken voor weinig. Maar mijn vader bleef wel betrokken bij de sector en nam mij overal mee naartoe. Trekkerdemo’s, ploegwedstrijden, boerderijdagen: ik vond het prachtig!”
Toen Wilco op het vmbo een opdracht moest maken over een bedrijf met dieren, kwam hij terecht bij een melkveehouder in de buurt. Dat bezoek veranderde alles. “Vanaf dat moment was ik er eigenlijk niet meer weg te slaan.” Vanaf zijn twaalfde werkte hij vrijwel elk weekend op de boerderij. Eerst eenvoudige klusjes en later steeds meer verantwoordelijkheden. “Ik was eigenlijk altijd aan het werk. Zondagen moest ik van mijn ouders thuisblijven, omdat ik de rest van de week al zoveel werkte”, zegt Wilco lachend.
Na het vmbo in Emmeloord volgde een mbo-opleiding richting de veehouderij, gevolgd door de studie in Leeuwarden. Niet omdat hij zo graag studeerde, maar omdat hij wist dat hij uiteindelijk een eigen bedrijf wilde. “Ik wilde niet mijn hele leven voor anderen werken. Ik wilde zelf iets opbouwen.”
‘Het moest wel biologisch zijn’
Ook Silvia had een groene achtergrond, al lag haar route iets anders. Ze volgde eerst een mbo-opleiding dierverzorging en daarna hbo Wildlife Management in Leeuwarden. “Daar leer je veel over natuurbeheer, ecosystemen en biodiversiteit”, vertelt ze. “Het sluit uiteindelijk heel mooi aan bij onze natuurinclusieve bedrijfsvoering.” Via hun studie in Leeuwarden leerden Wilco en Silvia elkaar kennen. Toen het gesprek serieuzer werd over een toekomst samen, kwam ook de vraag naar voren hoe die toekomst eruit moest zien. “Ik had één duidelijke voorwaarde”, vertelt Silvia. “Als we ooit een bedrijf zouden overnemen, dan moest het biologisch zijn.”
Een toevallige tip via Boer zoekt Boer
De zoektocht naar een eigen bedrijf begon via een toevallige tip. “Een klant van mij wist dat we graag een boerderij over wilden nemen en wees ons op Boer zoekt Boer”, vertelt Silvia. “Zij stuurde specifiek deze boerderij door.” Het profiel stond al enkele maanden online. Wilco en Silvia stuurden direct een mail, maar kregen eerst te horen dat de eigenaren al met iemand anders in gesprek waren. Balen! “Wij hadden het eigenlijk alweer uit ons hoofd gezet, tot er enkele maanden later alsnog een bericht kwam”, zegt Wilco enthousiast. “Ze schreven dat wij toch goed in het plaatje pasten dat ze zochten: een jong stel, biologisch ingesteld en nog flexibel genoeg om hier echt iets op te bouwen.”
Een paar dagen later reden Wilco en Silvia, midden in de sneeuw, voor het eerst naar de Achterhoek voor een kennismaking. “We zijn toen drie à vier uur hier geweest”, vertelt Wilco. “Daarna ga je naar huis en denk je: dit voelt eigenlijk wel goed.”
Twee uur rijden voor een droom
Vanaf dat moment begon het traject. Wilco werkte eerst enkele dagen per week mee op het bedrijf, terwijl hij nog in Leeuwarden woonde. Dat betekende jarenlang extreem lange dagen. “Ik stond om half vijf op, reed eerst naar een boer in Overijssel om daar te melken, daarna reed ik door naar Winterswijk. Dan werkte ik hier de hele dag, sliep hier en reed de volgende avond weer terug.” Dat ritme hield hij bijna twee jaar vol. “Achteraf denk ik ook wel eens: hoe deden we dat eigenlijk?” Volgens Wilco was die inzet belangrijk. “Als iemand bereid is om dat ervoor over te hebben, dan laat je wel zien dat je het écht wilt.”
Van 45 naar 70 Jerseykoeien
Toen Wilco en Silvia op het bedrijf kwamen, werden er ongeveer 45 Jerseykoeien gemolken. Inmiddels zijn dat er 70. “Groei was niet per se het doel”, legt Wilco uit. “Maar we wilden wel een bedrijf dat toekomstbestendig was en waar we samen van konden leven.” Het bedrijf was al sinds 1997 biologisch, maar veel gebouwen en systemen waren verouderd. Wilco en Silvia wilden investeren voor de lange termijn.
Jongvee als speerpunt
Waar op veel melkveebedrijven jongvee vooral ‘meedraait’, besloten Wilco en Silvia het anders aan te pakken. “Mijn achtergrond in dierverzorging speelde daarin wel een rol”, zegt Silvia. “Ik kijk misschien anders naar dieren dan iemand die puur vanuit de melkveehouderij komt.” Ze investeerden in nieuwe kalverhuisvesting, betere ventilatie, meer daglicht en een nieuw opfoksysteem. “Wij voeren kalveren drie keer per dag warme melk en ze mogen drinken wat ze willen”, vertelt Silvia. “Veel mensen verklaren ons voor gek, maar je ziet gewoon het verschil.”
Volgens Wilco zijn de resultaten inmiddels duidelijk zichtbaar. “De kalveren zijn rustiger, groeien beter en hebben minder gezondheidsproblemen. We hebben nauwelijks nog diarree of uitval.”
Een traject van tien jaar
Hoewel het eindresultaat positief is, benadrukken Wilco en Silvia wel dat een buitenfamiliaire overname veel tijd en energie kost. “Bij ons heeft het hele traject ongeveer tien jaar geduurd”, vertelt Silvia. Niet omdat er voortdurend problemen waren, maar vooral omdat verwachtingen niet altijd even duidelijk werden uitgesproken. “Dat was achteraf gezien misschien wel het grootste leerpunt”, zegt Wilco. “Spreek dingen uit en leg afspraken vast!”
Tekst en beeld: Christel Klok
Dit artikel is onderdeel van ons ledenblad BNDR en verscheen in de editie van juni 2026.
